Pamukkale, 6
april 2026.
De prijsvraag
van het vorige blog: in het hoogseizoen kost een plekje op die camping bij
Zadar € 170 per nacht voor de plek, maar daar komt nog bij € 19 per persoon, en
€ 15 per kind. Als je een hond hebt komt er nog € 15 per nacht bij. Dus voor
een gezin met 2 kinderen € 238 per nacht (excl toeristenbelasting). Dat is toch
idioot, voor een camping. Overigens zou die plaats die wij hadden, achterin op
de camping, ook € 138 per nacht hebben gekost in het hoogseizoen.
Alphons en
Nicole waren er allebei het dichtst bij met een schatting van ca. € 250.
Waar zijn we nu?
Inmiddels al een stuk verder onderweg in Turkije, in Pamukkale. Na Griekenland
zijn we Turkije in gegaan naar het
Gallipoli schiereiland. Daar het museum en de graven van een verschrikkelijke
slag tijdens de Eerste Wereldoorlog bezocht. Een familielid van Paul is hier in
1915 met het Ierse regiment geland en is bij deze slag omgekomen.
Verder onderweg
mooie opgravingen bezocht, maar ook een paar aan ons voorbij laten gaan door
het verschrikkelijke weer. In Gallipolli hebben we een verschrikkelijke nacht
meegemaakt met een storm die op de zijkant van de camper beukte. Nadat we ooit
een camper in de USA hebben gezien die de dag ervoor is zware wind was
omgeslagen, zetten we de camper altijd met de neus op de wind als er storm
wordt verwacht. Maar deze storm zagen we niet aankomen. Het was al donker toen
het begon, stonden op een soort camperplaats aan de Dardanellen in de modder en
durfden het niet aan om de camper een kwartslag te draaien, bang dat we in het
donker in de modder vast zouden komen te zitten. Stortregen en storm de hele
nacht, de camper stond te dansen op de wind. We hebben nauwelijks een oog
dichtgedaan. Daarna is het wel iets minder hard gaan waaien maar toch wel
stevig en regen, regen, regen. Alle velden staan blank overal, soms lijkt het
meer een meertje. De weersverwachting ziet er al een tijdje redelijk uit, maar
het mooie weer schuift iedere keer een paar dagen op. Maar nu lijkt het morgen eindelijk
beter te worden, hè, hè.
Nog even over
de dieselprijzen hier, die zijn hier ook flink verhoogd natuurlijk, maar voor
ons is het nog een zeer schappelijk prijs van € 1,65 per liter. Gaat dus nog.
We zijn nu in Pamukkale.
Dit betekent in het Turks het Katoenen Kasteel. Het zijn de bekende witte
travertin poelen onder aan de oude stad Hierapolis. We hebben een mooi plekje
gezocht op een heuvel met uitzicht op Pamukkale. ’s Morgens vroeg, bij
zonsopgang, stijgen de heteluchtballonnen op boven Pamukkale. We hadden er niet
zoveel verwacht want het is toch nog vroeg in het seizoen en het is natuurlijk
berenkoud in zo’n ballon. Maar om 7 uur rezen de eerste ballonnen op boven de
horizon en langzaam vulde de lucht zich met luchtballonnen. Het was een beetje
heiig, maar een heel mooi gezicht.
Google eens op
Pamukkale en je krijgt de prachtigste foto’s te zien van trapsgewijs tegen de berghelling
gelegen witte poelen gevuld met aquamarijnkleurig water. Deze poelen zijn
ontstaan door warm bronwater dat van de bovenste poelen naar de onderste poelen
stroomt en daardoor in de loop van duizenden jaren tot harde kalk, travertin,
poelen zijn gevormd. Helaas, die foto’s
zijn òf gemanipuleerd òf minimaal 20-30 jaar oud. Ooit zag het er zo uit, maar
decennia geleden zijn de bronnen die voor dit witte kalk/travertinafzetting
zorgden, bijna helemaal opgedroogd, door aanhoudende droogte in Turkije (laten
wij dan nu even niets van droogte merken). Ze vullen nu nog wel de bovenste
poelen, zodat je toch nog kunt zien hoe het er vroeger, toen alle poelen waren
gevuld, eruit moet hebben gezien. De travertin poelen van Pamukkale zijn al
millennia oud, bestonden al vóór de stichting van de stad Hierapolis in de 2e
eeuw voor onze jaartelling. Een aantal monumenten in Hierapolis, voornamelijk
uit de Romeinse tijd van de stad, zijn heel mooi bewaard gebleven en
gedeeltelijk gerestaureerd. Vooral het theater is prachtig.
Omdat het zo’n
mooi plekje was waar we stonden, zijn we na ons bezoek aan Pamukkale en
Hierapolis teruggereden naar dit heuveltopje, met uitzicht op Pamukkale. De
volgende ochtend worden we om ongeveer 6 uur wakker van auto’s die met trailer
erachter over het veldje hobbelen. We blijken opeens omringd door allemaal
pick-ups met trailer. Ze beginnen de trailers af te laden en grote materialen op
de grond uit te spreiden en laden grote ventilatoren en generatoren uit. We
blijken opeens op een veld voor de lancering van heteluchtballonnen te staan. Afhankelijk
van de windrichting kiezen ze een veld en vandaag was dat het veld waar wij
staan. Vlug kleden we ons aan en gaan naar buiten. Inmiddels zijn een stuk of
10 ballonnen al halfvol. Er komen busjes met mensen, de passagiers, ca. 20 per
luchtballon. De gasinstallaties gaan aan, de passagier klimmen met veel gegil
in de mandjes en daar gaan ze. Minder dan een uur nadat wij zo onverwacht
werden gewekt, is alles weer helemaal stil. Alle ballonnen weg, de auto’s en
trailers weg en wij gaan ontbijten op ons rustige veldje op de heuveltop.
Bizarre ervaring. En natuurlijk iedereen bedankt voor de felicitaties voor mijn verjaardag, dit jaar met wel heel veel ballonnen.
 |
| Een landingspier uit WWI bij Gallipoli |
 |
| Opgravingen Pergamon |
 |
| Theater Pergamon |
 |
| Ons mooie plekje bij Pamukkale |
 |
De eerste ochtend als de ballonnen
opstijgen in de verte |
 |
| Poelen van Pamukkale |
 |
Theater van Hierapolis, tegen de poelen
van Pamukkale aangebouwd |
 |
De volgende ochtend stond de
wind net wat anders... |
