Griekenland, Igoumenitsa, 16 oktober 2025.

Drie weken geleden zijn we vanuit Bulgarije het noordoosten van Griekenland ingereden en nu aangekomen bij de westkust. In het hele grensgebied van het zuiden van Bulgarije bij de Turkse grens en het noorden van Griekenland aan de Turkse grens, is er veel politie. Ook Frontex is aanwezig. De grens tussen Bulgarije en Griekenland is inmiddels allang een gewone grens tussen 2 EU-landen. Maar er zijn nog veel oude grensgebouwen in Sovjetstijl uit de tijd dat Bulgarije een Oostblokland was en je hier dus het Oostblok uitreed.

Na de grens Bulgarije-Griekenland zijn verder langs de Turkse grens gereden en uiteindelijk bij de kust bij Alexandroupolis uitgekomen. Het einde van de EU-oostgrens. Onze reis langs de oostgrens van de EU hebben we hier afgesloten.

Van noord naar zuid: van Narva in Estland langs de Russische grens, via Letland en Litouwen langs de grens met Belarus Verder via Slowakije, Hongarije en Roemenië langs de grens met Ukraine. En via het drielandenpunt Bulgarije, Griekenland, Turkije, langs de Turkse grens naar Alexandroupolis aan de Griekse kust. Alleen in Polen zijn we niet dicht langs de oostgrens gereden.  

In Griekenland zijn we verder langs de kust gereden, langs alle ‘vingers’ van Halkidiki. Het is inmiddels natuurlijk herfst en langzaamaan zien we de hellingen verkleuren en rijden door prachtige herfstpaletten.

In Thessaloniki zijn we naar het Archeologisch museum en het Byzantijns museum geweest, prachtige musea. En langs de berg Olympus zijn we nog iets zuidelijker gereden naar het Piliongebergte, op het schiereiland van Volos. Opvallend in Griekenland, veel meer dan in Roemenië en Bulgarije, zijn de zwerfhonden. In grote groepen liggen ze overal in de dorpen. Ze blijven op parkeerplaatsen rond je camper zwerven. Vaak blijven ze de hele nacht door blaffen. John heeft hier wel een trucje opgevonden.

Daarna toch nog maar een keer langs de Meteorenkloosters. We zijn daar ook 15 jaar geleden geweest, op onze eerste camperreis, maar deze kloosters liggen zo bijzonder en zijn zo mooi dat we ze nu niet willen overslaan. Maar er is veel veranderd, niet aan de kloosters zelf, maar wel aan de drukte. We zijn ’s morgens vroeg gegaan, stonden bij het eerste klooster een kwartier voor openen al voor de deur en toen stonden er al busgroepen. Toen we dit eerste klooster uitkwamen stonden er op de parkeerplaats 12 touringcars. Het is gewoon, zelfs half oktober, heel erg druk op dit soort hoogtepunten.

Het weer is al sinds we in zuid-Bulgarije reden, heel wisselvallig. Af en toe is er wel een mooie zonnige dag, of het klaart op in de loop van de dag, maar stabiel zonnig weer hebben we de laatste 4 weken niet gezien.

En dan beëindigen we deze reis en blog. We nemen de ferry van Igoumenitsa aan de Griekse westkust naar Ancona in Italië. En zijn dus vóór de verkiezingen thuis, want elke stem telt.

De heilige berg Athos op Halkidiki

Een van de vele kloosters op Athos,
een religieuze staat binnen de staat Griekenland.
Vrouwen verboden, mannen alleen met
voorafgaande toestemming.
 Deze foto dus vanaf een boot.

Boog van Galerius in Thessaloniki

Archeologisch museum in Thessaloniki

Byzantijns museum in Thessaloniki

Alexander de Grote

Het graf van Philippos II, de vader van
Alexander de Grote, in Vergina.
Het museum is over de grafheuvel gebouwd.
Het graf werd ongeschonden gevonden.

Fresco van één van de grafmuren

Je moet als archeoloog wel van puzzelen houden

Paleis van Philippos II in Vergina,
waar hij is vermoord tijdens de bruiloft van
zijn dochter, in aanwezigheid van zijn zoon
Alexander de Grote

De bijzondere Meteora-kloosters

Onderweg in het National Park Tzoumerka.
In september 2023 heeft een grote storm
met 3 dagen stortregen de rivier tot een
immense watermassa gemaakt.
De hele kloof is zwaar beschadigd,
de weg is provisorisch hersteld.

Heilige Kipinas-rotsklooster

Bulgarije, Sozopol 1 oktober 2025

We zijn al een paar weken in Bulgarije, maar de Bulgaarse taal blijft lastig  Het is een Slavische taal, anders dan Roemeens dat een Latijnse taal is. Het lastigste is dat het schrift cyrillisch is en daardoor moeilijk te lezen voor ons. Het snel herkennen van een plaatsnaam onderweg is heel lastig. Ik kan inmiddels wel het cyrillische schrift omzetten maar onderweg gaat het vaak te snel.

Het verkeer valt alles mee in Bulgarije, we hadden ons voorbereid om hetzelfde verkeersgedrag als in Roemenië, maar de meeste mensen houden zich hier aan de snelheidslimieten. Racen niet door dorpjes. In dorpen zijn verkeersdrempels aangebracht. Het inhalen gebeurt hier meestal veel rustig en veiliger. Kortom, voelt een stuk fijner. Maak het zwerfvuil is hetzelfde, wellicht zelfs wel erger.

In Bulgarije maken we een heel mooi rondje van de Zwarte Zeekust, tot bijna bij de grens met Servië en Noord-Macedonië, naar Sofia en via de zuidelijke bergen weer terug naar de zuidelijke Zwarte Zeekust. Vooral mooi zijn de rotskloosters, het Rilaklooster, de Rila-7-meren-wandeling. Aan de zuidelijke Zwarte Zeekust willen we een paar dagen, wellicht een week, blijven staan voor we Griekenland ingaan, het laatste stukje van de buitengrens van de Europese Unie.

We zijn de route langs de buitengrens van de EU begonnen in de uiterste noordoost hoek, in Narvan-Joësuu, tegen de grens met Rusland. Langzaam afzakkend door de Baltische landen, door Polen, door de oostkant van Slowakije en van Hongarije. Een flinke ronde door Roemenië naar de kust en door Bulgarije met een flinke ronde van kust naar kust.

Helaas is ons weekje aan de Bulgaarse Zwarte Zeekust wat minder: het is niet meer zulk mooi weer als we de afgelopen 3,5 maand hebben gehad. Beetje regen, veel wind, geen zon te zien. Beetje jammer.

Nog iets dat we nooit eerder hebben meegemaakt: een vleermuis in de camper. We stonden aan de kust, maar in een soort open bos (om de harde wind wat te breken). ’s Avonds horen we de hele tijd een soort onregelmatig getik tegen het dak en tegen de zijkanten, alsof er constant takjes tegen de camper waaien. Door het raam naar buiten kijkend zien we eigenlijk niets. Ik doe een raam open steek m’n hoofd door het raam naar buiten en schijn met een zaklantaarn: we zitten middenin een wolk van grijze vleermuizen. Gauw dicht gedaan en de ramen alleen nog maar op de kierstand gezet voor de nacht.

De volgende dag is de wind gaan liggen en we verplaatsen de camper ca. 50 km noordelijker en staan aan het strand. We zitten ’s avonds binnen met de buitendeur open met het vliegengordijn ervoor; piept er opeens een vleermuis langs het vliegengordijn en fladdert door de camper. Nee hè, wat moet je daar nou weer mee? We duiken allebei een paar keer als het beestje, waarschijnlijk ook in paniek in een verlichte kleine ruimte, recht op ons af komt. Wat te doen? Een doek erover gooien lukt natuurlijk niet omdat hij nooit op een vlak oppervlak zit. We zijn er een tijdje mee bezig. Het beestje raakt wellicht ook wat uitgeput en we kunnen hem met een doek van het plafond plukken en naar buiten gooien. Dat is dan wel weer makkelijk, dat je gewoon bij het plafond kan. Is thuis toch lastiger.

Maar goed, morgen gaan we langs de Turkse grens naar de Middellandse Zeekust Griekenland in, het laatste stukje van onze route langs de EU-oostgrens. Het weer is nu wel behoorlijk opgeknapt, maar voor de komende dagen is er storm en regen voorspeld, voor de hele regio, ook Griekenland. We zien wel. 

Troyanklooster

Koprivshtitsa

Prachtige iconostase van het kerkje
 in Koprivshtitsa

Alexander Nevski kathedraal
in Sofia

Lastig weggetje...

Lift naar 7-meren wandeling
bij Rila

Rilaklooster