Turkije, Malatya, 13 april 2026.

Van de ballonnen in Pamukkale rijden we naar de kust en kiezen een mooi plekje op het strand in de buurt van Side. Tot juni mogen campers hier op het strand staan. Het is heerlijk weer, niet echt warm, maar toch genoeg om buiten te zitten, met zicht op de diepblauwe zee. We blijven 2 dagen hangen en gaan dan door naar een mooie historische site, Aspendos. Een prachtig Romeins theater en de restanten van een oude stad.

Daarna rijden we door naar Cappadocië, het hart van de toeristenindustrie. Het dorp Goreme is het centrum hiervan en loopt nu al vol met toeristen. Maar ja, het is ook wel heel mooi in de omgeving. We hebben ooit, 20 jaar geleden een wandeltocht door Cappadocië gemaakt, door de valleien, bagage werd van locatie naar locatie gebracht. En daar in de valleien is het nog steeds heel rustig, je ziet er bijna niemand, iedereen blijft boven, uitkijkend over Cappadocië. We kiezen elke dag een ander plekje om te overnachten, telkens met een ander prachtig uitzicht. En natuurlijk, vroeg in de ochtend, het iconische beeld van een lucht vol luchtballonnen boven Cappadocië. Kost overigens € 70 pp. Is niets vergeleken bij wat wij 25 jaar geleden al betaalden voor een ballonvlucht boven Serengeti.

In het oosten van Turkije rijden we door het gebied waar op 6 februari 2023 een grote aardbeving heeft plaatsgevonden. Er staan hier en daar nog wat beschadigde, ingestorte gebouwen en huizen. Verder wordt er nog heel veel gebouwd aan lage huizen, allemaal in een vierkant bij elkaar, allemaal precies hetzelfde, met een kleine veranda aan de voorkant. Hier en daar wonen mensen nog steeds in tenten van de officiële Turkse hulporganisatie AFAD, maar je ziet dat niet zoveel meer. In de iets grotere dorpen en steden, zie je overal nieuwe flatgebouwen, zien er keurig uit, hoop dat ze aardbevingsbestendig zijn gebouwd.

Mensen zijn heel gastvrij, als we ergens tanken komen ze met thee en koekjes aanzetten. Iedereen zwaait en lacht naar je. Als je met jongeren in gesprek bent, (want die spreken wat Engels) hebben ze allemaal wel familie in Nederland of Duitsland.

Maar een ergernis, met name hoop ik ook voor Turken zelf, is de rotzooi in het landschap. Iedereen gooit alles uit z’n auto, langs de weg ligt het vol met flessen, plastic zakken. Ook als je ergens stopt om te lunchen of in de buurt van het strand, ligt rotzooi, achtergelaten na een picknick . Het is bijna net zo erg als in Peru aan de kust en dat was heel, heel erg. Bijvoorbeeld een stel stopt naast ons in Cappadocië, er komen kampeerstoeltjes uit de auto, wat drank, wat snacks. Hij speelt gitaar, ze zitten gezellig te kijken naar de zonsondergang over Cappadocië. Als ze weggaan blijkt de volgende ochtend dat ze hun verpakkingen hebben achtergelaten. Wie denk je nou dat dat voor je opruimt? Ik snap het niet. En ik ben nog nooit in een land geweest waar overal zoveel grote afvalcontainers staan.

Het weer is inmiddels veel beter, veel zon, maar ook heel erg koud. Logisch want we rijden over de Anatolische hoogvlakte. In Cappadocië werden we op een ochtend wakker met een laagje sneeuw op de auto.

Een paar dagen geleden wilden we naar Nemrut Dagi, de berg Nemrut, met de beroemde stenen beelden van hoofden op de berg. We twijfelen of we zullen gaan, weten niet of de weg sneeuwvrij is, maar besluiten het toch te proberen. De weg blijkt sneeuwvrij en we mogen naar boven rijden. Dan is het nog een stukje lopen, ongeveer een half uur, maar wel met mooi weer. Als wij er zijn stormt het en de trappen naar boven liggen vol sneeuw en ijs. We proberen het een stuk, maar besluiten toch terug te gaan, want je moet ook weer naar beneden over sneeuw en ijs. Jammer, maar dat kan je verwachten als je in het vroege voorjaar reist. Helaas hebben we dit dus gemist: Nemrut Dagi

De oude stad van Aspendos

Het oude Romeinse theater van Aspendos

Karavanserai in Sultanhani

Binnenplaats van de karavanserai

Karavanserai Sultanhani

Rotswoningen in Cappadocië

Ballonnen boven Cappadocië

Sneeuw in Cappadocië

Rotskerk in Cappadocië

Weer een mooi plekje voor de nacht
met uitzicht op "Rose Valley"

Aardbevingsschade

Onderweg naar Nemrut Dagi,
maar toch omgekeerd

 Pamukkale, 6 april 2026.

De prijsvraag van het vorige blog: in het hoogseizoen kost een plekje op die camping bij Zadar € 170 per nacht voor de plek, maar daar komt nog bij € 19 per persoon, en € 15 per kind. Als je een hond hebt komt er nog € 15 per nacht bij. Dus voor een gezin met 2 kinderen € 238 per nacht (excl toeristenbelasting). Dat is toch idioot, voor een camping. Overigens zou die plaats die wij hadden, achterin op de camping, ook € 138 per nacht hebben gekost in het hoogseizoen. 

Alphons en Nicole waren er allebei het dichtst bij met een schatting van ca. € 250.

Waar zijn we nu? Inmiddels al een stuk verder onderweg in Turkije, in Pamukkale. Na Griekenland zijn we Turkije in gegaan  naar het Gallipoli schiereiland. Daar het museum en de graven van een verschrikkelijke slag tijdens de Eerste Wereldoorlog bezocht. Een familielid van Paul is hier in 1915 met het Ierse regiment geland en is bij deze slag omgekomen.

Verder onderweg mooie opgravingen bezocht, maar ook een paar aan ons voorbij laten gaan door het verschrikkelijke weer. In Gallipolli hebben we een verschrikkelijke nacht meegemaakt met een storm die op de zijkant van de camper beukte. Nadat we ooit een camper in de USA hebben gezien die de dag ervoor is zware wind was omgeslagen, zetten we de camper altijd met de neus op de wind als er storm wordt verwacht. Maar deze storm zagen we niet aankomen. Het was al donker toen het begon, stonden op een soort camperplaats aan de Dardanellen in de modder en durfden het niet aan om de camper een kwartslag te draaien, bang dat we in het donker in de modder vast zouden komen te zitten. Stortregen en storm de hele nacht, de camper stond te dansen op de wind. We hebben nauwelijks een oog dichtgedaan. Daarna is het wel iets minder hard gaan waaien maar toch wel stevig en regen, regen, regen. Alle velden staan blank overal, soms lijkt het meer een meertje. De weersverwachting ziet er al een tijdje redelijk uit, maar het mooie weer schuift iedere keer een paar dagen op. Maar nu lijkt het morgen eindelijk beter te worden, hè, hè.

Nog even over de dieselprijzen hier, die zijn hier ook flink verhoogd natuurlijk, maar voor ons is het nog een zeer schappelijk prijs van € 1,65 per liter. Gaat dus nog.

We zijn nu in Pamukkale. Dit betekent in het Turks het Katoenen Kasteel. Het zijn de bekende witte travertin poelen onder aan de oude stad Hierapolis. We hebben een mooi plekje gezocht op een heuvel met uitzicht op Pamukkale. ’s Morgens vroeg, bij zonsopgang, stijgen de heteluchtballonnen op boven Pamukkale. We hadden er niet zoveel verwacht want het is toch nog vroeg in het seizoen en het is natuurlijk berenkoud in zo’n ballon. Maar om 7 uur rezen de eerste ballonnen op boven de horizon en langzaam vulde de lucht zich met luchtballonnen. Het was een beetje heiig, maar een heel mooi gezicht.

Google eens op Pamukkale en je krijgt de prachtigste foto’s te zien van trapsgewijs tegen de berghelling gelegen witte poelen gevuld met aquamarijnkleurig water. Deze poelen zijn ontstaan door warm bronwater dat van de bovenste poelen naar de onderste poelen stroomt en daardoor in de loop van duizenden jaren tot harde kalk, travertin, poelen zijn gevormd.  Helaas, die foto’s zijn òf gemanipuleerd òf minimaal 20-30 jaar oud. Ooit zag het er zo uit, maar decennia geleden zijn de bronnen die voor dit witte kalk/travertinafzetting zorgden, bijna helemaal opgedroogd, door aanhoudende droogte in Turkije (laten wij dan nu even niets van droogte merken). Ze vullen nu nog wel de bovenste poelen, zodat je toch nog kunt zien hoe het er vroeger, toen alle poelen waren gevuld, eruit moet hebben gezien. De travertin poelen van Pamukkale zijn al millennia oud, bestonden al vóór de stichting van de stad Hierapolis in de 2^e eeuw voor onze jaartelling. Een aantal monumenten in Hierapolis, voornamelijk uit de Romeinse tijd van de stad, zijn heel mooi bewaard gebleven en gedeeltelijk gerestaureerd. Vooral het theater is prachtig.

Omdat het zo’n mooi plekje was waar we stonden, zijn we na ons bezoek aan Pamukkale en Hierapolis teruggereden naar dit heuveltopje, met uitzicht op Pamukkale. De volgende ochtend worden we om ongeveer 6 uur wakker van auto’s die met trailer erachter over het veldje hobbelen. We blijken opeens omringd door allemaal pick-ups met trailer. Ze beginnen de trailers af te laden en grote materialen op de grond uit te spreiden en laden grote ventilatoren en generatoren uit. We blijken opeens op een veld voor de lancering van heteluchtballonnen te staan. Afhankelijk van de windrichting kiezen ze een veld en vandaag was dat het veld waar wij staan. Vlug kleden we ons aan en gaan naar buiten. Inmiddels zijn een stuk of 10 ballonnen al halfvol. Er komen busjes met mensen, de passagiers, ca. 20 per luchtballon. De gasinstallaties gaan aan, de passagier klimmen met veel gegil in de mandjes en daar gaan ze. Minder dan een uur nadat wij zo onverwacht werden gewekt, is alles weer helemaal stil. Alle ballonnen weg, de auto’s en trailers weg en wij gaan ontbijten op ons rustige veldje op de heuveltop. Bizarre ervaring. En natuurlijk iedereen bedankt voor de felicitaties voor mijn verjaardag, dit jaar met wel heel veel ballonnen.

Een landingspier uit WWI bij Gallipoli

Opgravingen Pergamon

Theater Pergamon

Ons mooie plekje bij Pamukkale

De eerste ochtend als de ballonnen
opstijgen in de verte

Poelen van Pamukkale

Theater van Hierapolis, tegen de poelen
van Pamukkale aangebouwd

De volgende ochtend stond de
wind net wat anders...

Thessaloniki, 28 maart 2026.

Een goed moment om de blog weer te beginnen. Eigenlijk op dezelfde plek waar we vorig jaar oktober geëindigd zijn met onze roadtrip langs de oostgrens van de EU. Maar nu onderweg naar Centraal Azië. We reizen op ons gemak, maar het weer zit niet echt mee. In Kroatië langs de Adriatische kust viel het nog mee, maar sinds een paar dagen regent het heel veel en is het heel fris, zo’n 8-10 gr C.

Natuurlijk is de prijs van diesel onderweg wel een puntje. Eigenlijk was alleen Slovenië en Montenegro echt goedkoper. In Oostenrijk was het ruim boven de € 2 per liter. Ook hier in Griekenland is het boven de € 2 per liter. Belangrijk voor ons natuurlijk is ook de beschikbaarheid onderweg. We zoeken dat zoveel mogelijk op, maar zullen het onderweg ook moeten ervaren. We hebben in ieder geval onze reservetanks gevuld en tanken vaker dan normaal om de normale tank zo vol mogelijk te houden.

De planning is om de komende dagen Turkije in te rijden, naar Gallipoli.

Wel nog even een prijsvraag. We hebben in Kroatië bij Zadar één nacht op een camping gestaan. Een grote 5 sterrencamping. We kregen de prijslijst voorgelegd. Nu, in het voorseizoen en niet de duurste plaatsen, betalen we € 27 per nacht. Maar, de prijzen in het hoogseizoen liggen wel anders. De duurste plaatsen zijn 10 plaatsen helemaal vooraan, tegen het strand aan (maar wel opgesloten achter een hek). De ligging aan het strand is het enige voordeel dat deze plekken hebben, geen eigen sanitair of iets dergelijks. De andere plekken daarachter liggen wel 10-15 meter van het strand en er kan dan altijd iemand voor je neus staan. De prijsvraag nu gaat over: hoeveel betaal je voor de duurste premiumplaatsen, vlak bij het strand, in het hoogseizoen. Neem het ruim, want het was niet niks. Wil je echt serieus zoeken, het is camping Falkensteiner bij Zadar.

De prijsvraag: hoeveel kost een overnachting eind juli voor 2 volwassenen en 2 kinderen van ca 8 en 10 jaar op de duurste premiumplek??? Ik heb een fotootje van de dure camper/kampeerplekken hieronder toegevoegd. 

Wij hebben deze afslag maar niet genomen?

Parfumvaasjes in een archeologisch
museum onderweg

De prijsvraagfoto: hoeveel kost
een overnachting op zo'n plek op de
camping in Zadar in het hoogseizoen?

Griekenland, Igoumenitsa, 16 oktober 2025.

Drie weken geleden zijn we vanuit Bulgarije het noordoosten van Griekenland ingereden en nu aangekomen bij de westkust. In het hele grensgebied van het zuiden van Bulgarije bij de Turkse grens en het noorden van Griekenland aan de Turkse grens, is er veel politie. Ook Frontex is aanwezig. De grens tussen Bulgarije en Griekenland is inmiddels allang een gewone grens tussen 2 EU-landen. Maar er zijn nog veel oude grensgebouwen in Sovjetstijl uit de tijd dat Bulgarije een Oostblokland was en je hier dus het Oostblok uitreed.

Na de grens Bulgarije-Griekenland zijn verder langs de Turkse grens gereden en uiteindelijk bij de kust bij Alexandroupolis uitgekomen. Het einde van de EU-oostgrens. Onze reis langs de oostgrens van de EU hebben we hier afgesloten.

Van noord naar zuid: van Narva in Estland langs de Russische grens, via Letland en Litouwen langs de grens met Belarus Verder via Slowakije, Hongarije en Roemenië langs de grens met Ukraine. En via het drielandenpunt Bulgarije, Griekenland, Turkije, langs de Turkse grens naar Alexandroupolis aan de Griekse kust. Alleen in Polen zijn we niet dicht langs de oostgrens gereden.  

In Griekenland zijn we verder langs de kust gereden, langs alle ‘vingers’ van Halkidiki. Het is inmiddels natuurlijk herfst en langzaamaan zien we de hellingen verkleuren en rijden door prachtige herfstpaletten.

In Thessaloniki zijn we naar het Archeologisch museum en het Byzantijns museum geweest, prachtige musea. En langs de berg Olympus zijn we nog iets zuidelijker gereden naar het Piliongebergte, op het schiereiland van Volos. Opvallend in Griekenland, veel meer dan in Roemenië en Bulgarije, zijn de zwerfhonden. In grote groepen liggen ze overal in de dorpen. Ze blijven op parkeerplaatsen rond je camper zwerven. Vaak blijven ze de hele nacht door blaffen. John heeft hier wel een trucje opgevonden.

Daarna toch nog maar een keer langs de Meteorenkloosters. We zijn daar ook 15 jaar geleden geweest, op onze eerste camperreis, maar deze kloosters liggen zo bijzonder en zijn zo mooi dat we ze nu niet willen overslaan. Maar er is veel veranderd, niet aan de kloosters zelf, maar wel aan de drukte. We zijn ’s morgens vroeg gegaan, stonden bij het eerste klooster een kwartier voor openen al voor de deur en toen stonden er al busgroepen. Toen we dit eerste klooster uitkwamen stonden er op de parkeerplaats 12 touringcars. Het is gewoon, zelfs half oktober, heel erg druk op dit soort hoogtepunten.

Het weer is al sinds we in zuid-Bulgarije reden, heel wisselvallig. Af en toe is er wel een mooie zonnige dag, of het klaart op in de loop van de dag, maar stabiel zonnig weer hebben we de laatste 4 weken niet gezien.

En dan beëindigen we deze reis en blog. We nemen de ferry van Igoumenitsa aan de Griekse westkust naar Ancona in Italië. En zijn dus vóór de verkiezingen thuis, want elke stem telt.

De heilige berg Athos op Halkidiki

Een van de vele kloosters op Athos,
een religieuze staat binnen de staat Griekenland.
Vrouwen verboden, mannen alleen met
voorafgaande toestemming.
 Deze foto dus vanaf een boot.

Boog van Galerius in Thessaloniki

Archeologisch museum in Thessaloniki

Byzantijns museum in Thessaloniki

Alexander de Grote

Het graf van Philippos II, de vader van
Alexander de Grote, in Vergina.
Het museum is over de grafheuvel gebouwd.
Het graf werd ongeschonden gevonden.

Fresco van één van de grafmuren

Je moet als archeoloog wel van puzzelen houden

Paleis van Philippos II in Vergina,
waar hij is vermoord tijdens de bruiloft van
zijn dochter, in aanwezigheid van zijn zoon
Alexander de Grote

De bijzondere Meteora-kloosters

Onderweg in het National Park Tzoumerka.
In september 2023 heeft een grote storm
met 3 dagen stortregen de rivier tot een
immense watermassa gemaakt.
De hele kloof is zwaar beschadigd,
de weg is provisorisch hersteld.

Heilige Kipinas-rotsklooster