Pamukkale, 6 april 2026.

De prijsvraag van het vorige blog: in het hoogseizoen kost een plekje op die camping bij Zadar € 170 per nacht voor de plek, maar daar komt nog bij € 19 per persoon, en € 15 per kind. Als je een hond hebt komt er nog € 15 per nacht bij. Dus voor een gezin met 2 kinderen € 238 per nacht (excl toeristenbelasting). Dat is toch idioot, voor een camping. Overigens zou die plaats die wij hadden, achterin op de camping, ook € 138 per nacht hebben gekost in het hoogseizoen. 

Alphons en Nicole waren er allebei het dichtst bij met een schatting van ca. € 250.

Waar zijn we nu? Inmiddels al een stuk verder onderweg in Turkije, in Pamukkale. Na Griekenland zijn we Turkije in gegaan  naar het Gallipoli schiereiland. Daar het museum en de graven van een verschrikkelijke slag tijdens de Eerste Wereldoorlog bezocht. Een familielid van Paul is hier in 1915 met het Ierse regiment geland en is bij deze slag omgekomen.

Verder onderweg mooie opgravingen bezocht, maar ook een paar aan ons voorbij laten gaan door het verschrikkelijke weer. In Gallipolli hebben we een verschrikkelijke nacht meegemaakt met een storm die op de zijkant van de camper beukte. Nadat we ooit een camper in de USA hebben gezien die de dag ervoor is zware wind was omgeslagen, zetten we de camper altijd met de neus op de wind als er storm wordt verwacht. Maar deze storm zagen we niet aankomen. Het was al donker toen het begon, stonden op een soort camperplaats aan de Dardanellen in de modder en durfden het niet aan om de camper een kwartslag te draaien, bang dat we in het donker in de modder vast zouden komen te zitten. Stortregen en storm de hele nacht, de camper stond te dansen op de wind. We hebben nauwelijks een oog dichtgedaan. Daarna is het wel iets minder hard gaan waaien maar toch wel stevig en regen, regen, regen. Alle velden staan blank overal, soms lijkt het meer een meertje. De weersverwachting ziet er al een tijdje redelijk uit, maar het mooie weer schuift iedere keer een paar dagen op. Maar nu lijkt het morgen eindelijk beter te worden, hè, hè.

Nog even over de dieselprijzen hier, die zijn hier ook flink verhoogd natuurlijk, maar voor ons is het nog een zeer schappelijk prijs van € 1,65 per liter. Gaat dus nog.

We zijn nu in Pamukkale. Dit betekent in het Turks het Katoenen Kasteel. Het zijn de bekende witte travertin poelen onder aan de oude stad Hierapolis. We hebben een mooi plekje gezocht op een heuvel met uitzicht op Pamukkale. ’s Morgens vroeg, bij zonsopgang, stijgen de heteluchtballonnen op boven Pamukkale. We hadden er niet zoveel verwacht want het is toch nog vroeg in het seizoen en het is natuurlijk berenkoud in zo’n ballon. Maar om 7 uur rezen de eerste ballonnen op boven de horizon en langzaam vulde de lucht zich met luchtballonnen. Het was een beetje heiig, maar een heel mooi gezicht.

Google eens op Pamukkale en je krijgt de prachtigste foto’s te zien van trapsgewijs tegen de berghelling gelegen witte poelen gevuld met aquamarijnkleurig water. Deze poelen zijn ontstaan door warm bronwater dat van de bovenste poelen naar de onderste poelen stroomt en daardoor in de loop van duizenden jaren tot harde kalk, travertin, poelen zijn gevormd.  Helaas, die foto’s zijn òf gemanipuleerd òf minimaal 20-30 jaar oud. Ooit zag het er zo uit, maar decennia geleden zijn de bronnen die voor dit witte kalk/travertinafzetting zorgden, bijna helemaal opgedroogd, door aanhoudende droogte in Turkije (laten wij dan nu even niets van droogte merken). Ze vullen nu nog wel de bovenste poelen, zodat je toch nog kunt zien hoe het er vroeger, toen alle poelen waren gevuld, eruit moet hebben gezien. De travertin poelen van Pamukkale zijn al millennia oud, bestonden al vóór de stichting van de stad Hierapolis in de 2^e eeuw voor onze jaartelling. Een aantal monumenten in Hierapolis, voornamelijk uit de Romeinse tijd van de stad, zijn heel mooi bewaard gebleven en gedeeltelijk gerestaureerd. Vooral het theater is prachtig.

Omdat het zo’n mooi plekje was waar we stonden, zijn we na ons bezoek aan Pamukkale en Hierapolis teruggereden naar dit heuveltopje, met uitzicht op Pamukkale. De volgende ochtend worden we om ongeveer 6 uur wakker van auto’s die met trailer erachter over het veldje hobbelen. We blijken opeens omringd door allemaal pick-ups met trailer. Ze beginnen de trailers af te laden en grote materialen op de grond uit te spreiden en laden grote ventilatoren en generatoren uit. We blijken opeens op een veld voor de lancering van heteluchtballonnen te staan. Afhankelijk van de windrichting kiezen ze een veld en vandaag was dat het veld waar wij staan. Vlug kleden we ons aan en gaan naar buiten. Inmiddels zijn een stuk of 10 ballonnen al halfvol. Er komen busjes met mensen, de passagiers, ca. 20 per luchtballon. De gasinstallaties gaan aan, de passagier klimmen met veel gegil in de mandjes en daar gaan ze. Minder dan een uur nadat wij zo onverwacht werden gewekt, is alles weer helemaal stil. Alle ballonnen weg, de auto’s en trailers weg en wij gaan ontbijten op ons rustige veldje op de heuveltop. Bizarre ervaring. En natuurlijk iedereen bedankt voor de felicitaties voor mijn verjaardag, dit jaar met wel heel veel ballonnen.

Een landingspier uit WWI bij Gallipoli

Opgravingen Pergamon

Theater Pergamon

Ons mooie plekje bij Pamukkale

De eerste ochtend als de ballonnen
opstijgen in de verte

Poelen van Pamukkale

Theater van Hierapolis, tegen de poelen
van Pamukkale aangebouwd

De volgende ochtend stond de
wind net wat anders...

Thessaloniki, 28 maart 2026.

Een goed moment om de blog weer te beginnen. Eigenlijk op dezelfde plek waar we vorig jaar oktober geëindigd zijn met onze roadtrip langs de oostgrens van de EU. Maar nu onderweg naar Centraal Azië. We reizen op ons gemak, maar het weer zit niet echt mee. In Kroatië langs de Adriatische kust viel het nog mee, maar sinds een paar dagen regent het heel veel en is het heel fris, zo’n 8-10 gr C.

Natuurlijk is de prijs van diesel onderweg wel een puntje. Eigenlijk was alleen Slovenië en Montenegro echt goedkoper. In Oostenrijk was het ruim boven de € 2 per liter. Ook hier in Griekenland is het boven de € 2 per liter. Belangrijk voor ons natuurlijk is ook de beschikbaarheid onderweg. We zoeken dat zoveel mogelijk op, maar zullen het onderweg ook moeten ervaren. We hebben in ieder geval onze reservetanks gevuld en tanken vaker dan normaal om de normale tank zo vol mogelijk te houden.

De planning is om de komende dagen Turkije in te rijden, naar Gallipoli.

Wel nog even een prijsvraag. We hebben in Kroatië bij Zadar één nacht op een camping gestaan. Een grote 5 sterrencamping. We kregen de prijslijst voorgelegd. Nu, in het voorseizoen en niet de duurste plaatsen, betalen we € 27 per nacht. Maar, de prijzen in het hoogseizoen liggen wel anders. De duurste plaatsen zijn 10 plaatsen helemaal vooraan, tegen het strand aan (maar wel opgesloten achter een hek). De ligging aan het strand is het enige voordeel dat deze plekken hebben, geen eigen sanitair of iets dergelijks. De andere plekken daarachter liggen wel 10-15 meter van het strand en er kan dan altijd iemand voor je neus staan. De prijsvraag nu gaat over: hoeveel betaal je voor de duurste premiumplaatsen, vlak bij het strand, in het hoogseizoen. Neem het ruim, want het was niet niks. Wil je echt serieus zoeken, het is camping Falkensteiner bij Zadar.

De prijsvraag: hoeveel kost een overnachting eind juli voor 2 volwassenen en 2 kinderen van ca 8 en 10 jaar op de duurste premiumplek??? Ik heb een fotootje van de dure camper/kampeerplekken hieronder toegevoegd. 

Wij hebben deze afslag maar niet genomen?

Parfumvaasjes in een archeologisch
museum onderweg

De prijsvraagfoto: hoeveel kost
een overnachting op zo'n plek op de
camping in Zadar in het hoogseizoen?

Griekenland, Igoumenitsa, 16 oktober 2025.

Drie weken geleden zijn we vanuit Bulgarije het noordoosten van Griekenland ingereden en nu aangekomen bij de westkust. In het hele grensgebied van het zuiden van Bulgarije bij de Turkse grens en het noorden van Griekenland aan de Turkse grens, is er veel politie. Ook Frontex is aanwezig. De grens tussen Bulgarije en Griekenland is inmiddels allang een gewone grens tussen 2 EU-landen. Maar er zijn nog veel oude grensgebouwen in Sovjetstijl uit de tijd dat Bulgarije een Oostblokland was en je hier dus het Oostblok uitreed.

Na de grens Bulgarije-Griekenland zijn verder langs de Turkse grens gereden en uiteindelijk bij de kust bij Alexandroupolis uitgekomen. Het einde van de EU-oostgrens. Onze reis langs de oostgrens van de EU hebben we hier afgesloten.

Van noord naar zuid: van Narva in Estland langs de Russische grens, via Letland en Litouwen langs de grens met Belarus Verder via Slowakije, Hongarije en Roemenië langs de grens met Ukraine. En via het drielandenpunt Bulgarije, Griekenland, Turkije, langs de Turkse grens naar Alexandroupolis aan de Griekse kust. Alleen in Polen zijn we niet dicht langs de oostgrens gereden.  

In Griekenland zijn we verder langs de kust gereden, langs alle ‘vingers’ van Halkidiki. Het is inmiddels natuurlijk herfst en langzaamaan zien we de hellingen verkleuren en rijden door prachtige herfstpaletten.

In Thessaloniki zijn we naar het Archeologisch museum en het Byzantijns museum geweest, prachtige musea. En langs de berg Olympus zijn we nog iets zuidelijker gereden naar het Piliongebergte, op het schiereiland van Volos. Opvallend in Griekenland, veel meer dan in Roemenië en Bulgarije, zijn de zwerfhonden. In grote groepen liggen ze overal in de dorpen. Ze blijven op parkeerplaatsen rond je camper zwerven. Vaak blijven ze de hele nacht door blaffen. John heeft hier wel een trucje opgevonden.

Daarna toch nog maar een keer langs de Meteorenkloosters. We zijn daar ook 15 jaar geleden geweest, op onze eerste camperreis, maar deze kloosters liggen zo bijzonder en zijn zo mooi dat we ze nu niet willen overslaan. Maar er is veel veranderd, niet aan de kloosters zelf, maar wel aan de drukte. We zijn ’s morgens vroeg gegaan, stonden bij het eerste klooster een kwartier voor openen al voor de deur en toen stonden er al busgroepen. Toen we dit eerste klooster uitkwamen stonden er op de parkeerplaats 12 touringcars. Het is gewoon, zelfs half oktober, heel erg druk op dit soort hoogtepunten.

Het weer is al sinds we in zuid-Bulgarije reden, heel wisselvallig. Af en toe is er wel een mooie zonnige dag, of het klaart op in de loop van de dag, maar stabiel zonnig weer hebben we de laatste 4 weken niet gezien.

En dan beëindigen we deze reis en blog. We nemen de ferry van Igoumenitsa aan de Griekse westkust naar Ancona in Italië. En zijn dus vóór de verkiezingen thuis, want elke stem telt.

De heilige berg Athos op Halkidiki

Een van de vele kloosters op Athos,
een religieuze staat binnen de staat Griekenland.
Vrouwen verboden, mannen alleen met
voorafgaande toestemming.
 Deze foto dus vanaf een boot.

Boog van Galerius in Thessaloniki

Archeologisch museum in Thessaloniki

Byzantijns museum in Thessaloniki

Alexander de Grote

Het graf van Philippos II, de vader van
Alexander de Grote, in Vergina.
Het museum is over de grafheuvel gebouwd.
Het graf werd ongeschonden gevonden.

Fresco van één van de grafmuren

Je moet als archeoloog wel van puzzelen houden

Paleis van Philippos II in Vergina,
waar hij is vermoord tijdens de bruiloft van
zijn dochter, in aanwezigheid van zijn zoon
Alexander de Grote

De bijzondere Meteora-kloosters

Onderweg in het National Park Tzoumerka.
In september 2023 heeft een grote storm
met 3 dagen stortregen de rivier tot een
immense watermassa gemaakt.
De hele kloof is zwaar beschadigd,
de weg is provisorisch hersteld.

Heilige Kipinas-rotsklooster

Bulgarije, Sozopol 1 oktober 2025

We zijn al een paar weken in Bulgarije, maar de Bulgaarse taal blijft lastig  Het is een Slavische taal, anders dan Roemeens dat een Latijnse taal is. Het lastigste is dat het schrift cyrillisch is en daardoor moeilijk te lezen voor ons. Het snel herkennen van een plaatsnaam onderweg is heel lastig. Ik kan inmiddels wel het cyrillische schrift omzetten maar onderweg gaat het vaak te snel.

Het verkeer valt alles mee in Bulgarije, we hadden ons voorbereid om hetzelfde verkeersgedrag als in Roemenië, maar de meeste mensen houden zich hier aan de snelheidslimieten. Racen niet door dorpjes. In dorpen zijn verkeersdrempels aangebracht. Het inhalen gebeurt hier meestal veel rustig en veiliger. Kortom, voelt een stuk fijner. Maak het zwerfvuil is hetzelfde, wellicht zelfs wel erger.

In Bulgarije maken we een heel mooi rondje van de Zwarte Zeekust, tot bijna bij de grens met Servië en Noord-Macedonië, naar Sofia en via de zuidelijke bergen weer terug naar de zuidelijke Zwarte Zeekust. Vooral mooi zijn de rotskloosters, het Rilaklooster, de Rila-7-meren-wandeling. Aan de zuidelijke Zwarte Zeekust willen we een paar dagen, wellicht een week, blijven staan voor we Griekenland ingaan, het laatste stukje van de buitengrens van de Europese Unie.

We zijn de route langs de buitengrens van de EU begonnen in de uiterste noordoost hoek, in Narvan-Joësuu, tegen de grens met Rusland. Langzaam afzakkend door de Baltische landen, door Polen, door de oostkant van Slowakije en van Hongarije. Een flinke ronde door Roemenië naar de kust en door Bulgarije met een flinke ronde van kust naar kust.

Helaas is ons weekje aan de Bulgaarse Zwarte Zeekust wat minder: het is niet meer zulk mooi weer als we de afgelopen 3,5 maand hebben gehad. Beetje regen, veel wind, geen zon te zien. Beetje jammer.

Nog iets dat we nooit eerder hebben meegemaakt: een vleermuis in de camper. We stonden aan de kust, maar in een soort open bos (om de harde wind wat te breken). ’s Avonds horen we de hele tijd een soort onregelmatig getik tegen het dak en tegen de zijkanten, alsof er constant takjes tegen de camper waaien. Door het raam naar buiten kijkend zien we eigenlijk niets. Ik doe een raam open steek m’n hoofd door het raam naar buiten en schijn met een zaklantaarn: we zitten middenin een wolk van grijze vleermuizen. Gauw dicht gedaan en de ramen alleen nog maar op de kierstand gezet voor de nacht.

De volgende dag is de wind gaan liggen en we verplaatsen de camper ca. 50 km noordelijker en staan aan het strand. We zitten ’s avonds binnen met de buitendeur open met het vliegengordijn ervoor; piept er opeens een vleermuis langs het vliegengordijn en fladdert door de camper. Nee hè, wat moet je daar nou weer mee? We duiken allebei een paar keer als het beestje, waarschijnlijk ook in paniek in een verlichte kleine ruimte, recht op ons af komt. Wat te doen? Een doek erover gooien lukt natuurlijk niet omdat hij nooit op een vlak oppervlak zit. We zijn er een tijdje mee bezig. Het beestje raakt wellicht ook wat uitgeput en we kunnen hem met een doek van het plafond plukken en naar buiten gooien. Dat is dan wel weer makkelijk, dat je gewoon bij het plafond kan. Is thuis toch lastiger.

Maar goed, morgen gaan we langs de Turkse grens naar de Middellandse Zeekust Griekenland in, het laatste stukje van onze route langs de EU-oostgrens. Het weer is nu wel behoorlijk opgeknapt, maar voor de komende dagen is er storm en regen voorspeld, voor de hele regio, ook Griekenland. We zien wel. 

Troyanklooster

Koprivshtitsa

Prachtige iconostase van het kerkje
 in Koprivshtitsa

Alexander Nevski kathedraal
in Sofia

Lastig weggetje...

Lift naar 7-meren wandeling
bij Rila

Rilaklooster