Roemenië, Brasov, 1 september 2025.
We zijn op 23 augustus de grens van Hongarije naar Roemenië
overgegaan. Een kleine grens in het noord-westen van Roemenië. Roemenië is
sinds 1 januari 2025 lid van de Schengenzone, dus er zijn geen grenscontroles
meer. Ons eerste doel was de beschilderde kerken binnen kloostermuren in
Bukovina en Moldavië (de provincie van Roemenië, niet het buurland Moldavië), in het noord-oosten van Roemenië. Veel van deze kloosters
staan op de UNESCO-werelderfgoedlijst en niet voor niets. We proberen zoveel
mogelijk vroeg bij de kloosters te zijn. Formeel zijn de meesten pas om 9 of 10
uur open, maar de deur staat ook ’s morgens vroeg al open en vaak zijn er dan
juist diensten. We blijven in eerste instantie buiten, maar worden meestal naar
binnen gewenkt. Er komen ook al vroeg busjes met pelgrims aan. Meestal vrouwen
die in de rij gaan staan om de zegen te ontvangen, bepaalde iconen te kussen en
vervolgens onder het icoon van Maria op handen en knieën door te kruipen. Een
bijzonder gezicht.
Roemenië is voor 80% Roemeens-orthodox en dat is goed te zien aan de kerken.
Het weer is perfect, overdag soms wel wat te warm, maar door
de tijd van het jaar koelt het ’s avonds lekker af.
Wat is het aangezicht van Roemenië? Het land heeft na Ceausescu
een ongelooflijke ontwikkeling doorgemaakt, natuurlijk met veel hulp van de EU,
maar daar zijn we ook een Unie voor. Er zijn nog wel wat paard-met-wagens in
het verkeer, maar vooral rond de kleine dorpen. Mensen kijken stug, maar als je
gedag zegt krijg je een grote lach en groet. Communicatie is lastig want veel
mensen spreken nauwelijks Engels, veel minder dan in eerdere landen op onze
reis langs de oostgrens van de EU. Jongeren zijn vaak erg verlegen als je
vraagt of ze Engels spreken, maar doen wel hun best.
Opvallend is het verkeer, logisch want daar maken we bijna
elke dag deel van uit. Mensen rijden in goede vrij nieuwe auto’s, je ziet
eigenlijk geen barrels. De meeste merken die je ziet zijn BMW, Audi, VW, toch
allemaal vrij dure merken.
Maar het verkeersgedrag is verschrikkelijk. Ze vliegen met
grote snelheid door de dorpen. De meeste dorpen bestaan uit langgerekte
lintbebouwing met links en rechts dus huizen. De toegestane snelheid wordt
duidelijk aangegeven en is aangepast aan de omstandigheden: 50 km/u in dorpen,
30 km/u in dorpskernen, 90 of 100 km/u buiten de dorpen. Op zich wordt er
op de hoofdwegen niet echt veel harder dan 90 gereden, maar de snelheid wordt
niet teruggenomen als ze door een dorp rijden. Gewoon met 90 km/u door het dorp;
ook vrachtwagens racen door de dorpen. Er zijn ook helemaal geen
snelheidsbeperkende maatregelen genomen; geen verkeersdrempels, geen
wegverleggingen aan het begin of einde van het dorp, niets, je kan gewoon met
90 km/u door een dorp racen. Inhalen is ook een sport, dat doen ze altijd, of
het nou kan of niet. Wij rijden natuurlijk niet zo hard, hebben geen haast en
zij wel, maar ook bij inhalen wordt geen snelheid teruggenomen en soms moeten
ze daarbij snijden, nou ja, moet je gewoon een beetje remmen. Ook zie je nog al
eens een spookrijder op je afkomen, die aan de andere kant van de weg aan het
inhalen is. Dit gaat altijd wel goed, we hoeven nooit echt uit te wijken of op
de remmen staan, maar het is niet ontspannen rijden. De statistieken geven ook
aan dat Roemenië het gevaarlijkste verkeer heeft in de EU, met het hoogste
aantal doden en gewonden in het verkeer; soms stuivertje-wisselend met
Bulgarije. Dat gaan we nog zien.
Maar we zijn ook verdrietig. We hebben een tijd lang
youtubers, Matthew en Stacy, gevolgd, die met een zelfgebouwd 4x4 truckcampertje de
Panamericana reden, net een paar maanden voor ons. Dat is altijd leuk om te
volgen, welke routes zij hebben genomen en hoe dat is gegaan. Ze zijn daarna
nog naar Nieuw Zeeland gegaan, daar een pick-up met daktent gekocht en
rondgereisd. Afgelopen maand zijn ze met vrienden in hun eigen provincie
British Columbia in Canada een off-roadtocht, de Silvercup Ridge Trail, gaan
maken, ieder in z’n eigen off-roadvoertuig. Daarbij zijn Matthew en Stacy
verongelukt. Van de smalle weg geraakt en honderden meters omlaag gerold. Het
voelt toch of je ze een beetje kent. Een jong stel, begin 30 en heel
enthousiast over hun reizend leven, zo zonde. Als je tijd hebt, kijk eens naar
hun YouTube-kanaal: Toyota World Runners, op deze link vind je een samenvatting
van hun reis van de Mexicaanse grens naar Ushuaia, het einde van de
Panamericana in het puntje van Argentinië:
https://youtube.com/watch?v=vWJBnqsRv_c&si=DkBGs5j3_IgMG3ap
Als het niet lukt met de link dan kan je ook op Youtube zoeken op: Toyota World Runners The Greatest Roadtrip on Earth.
We hebben nog een paar hele mooie tochten in het
vooruitzicht. De TransFagarasan en de TransAlpinaroute, maar allemaal met
asfalt en vangrail.
 |
| Grafmonumenten op de begraafplaats van Sapanta |
 |
| Interieur Roemeens-orthodoxe kerk van Sapanta |
 |
| Houten kerkje in Paraschiva |
 |
| Beschilderde kerk van Moldovita in Moldavië |
 |
| Beschildering buitenkant kerk van Moldavita |
 |
| Beschildering buitenkant kerk van Voronet |
 |
| Kerk van Voronet |
 |
| Kerk van Dragomirna |
 |
| Inteieur oud houten kerkje |
 |
| Soms vinden we op een camping ook een mooi plekje |
 |
Maar de mooiste plekjes zijn toch de
wildkampeerplekken, met wat passanten |
 |
| Openluchtmuseum |
 |
| Openluchtmuseum |
 |
| Openluchtmuseum |
 |
| Schooltje in een openluchtmuseum |
 |
| Mooi huis onderweg |
