Bulgarije, Sozopol 1 oktober 2025
We zijn al een paar weken in Bulgarije, maar de Bulgaarse taal blijft lastig Het is een Slavische taal,
anders dan Roemeens dat een Latijnse taal is. Het lastigste is dat het
schrift cyrillisch is en daardoor moeilijk te lezen voor ons. Het snel
herkennen van een plaatsnaam onderweg is heel lastig. Ik kan inmiddels wel het
cyrillische schrift omzetten maar onderweg gaat het vaak te snel.
Het verkeer valt alles mee in Bulgarije, we hadden ons
voorbereid om hetzelfde verkeersgedrag als in Roemenië, maar de meeste mensen
houden zich hier aan de snelheidslimieten. Racen niet door dorpjes. In dorpen
zijn verkeersdrempels aangebracht. Het inhalen gebeurt hier meestal veel rustig
en veiliger. Kortom, voelt een stuk fijner. Maak het zwerfvuil is hetzelfde,
wellicht zelfs wel erger.
In Bulgarije maken we een heel mooi rondje van de Zwarte
Zeekust, tot bijna bij de grens met Servië en Noord-Macedonië, naar Sofia en
via de zuidelijke bergen weer terug naar de zuidelijke Zwarte Zeekust. Vooral
mooi zijn de rotskloosters, het Rilaklooster, de Rila-7-meren-wandeling. Aan de
zuidelijke Zwarte Zeekust willen we een paar dagen, wellicht een week, blijven
staan voor we Griekenland ingaan, het laatste stukje van de buitengrens van de
Europese Unie.
We zijn de route langs de buitengrens van de EU begonnen in
de uiterste noordoost hoek, in Narvan-Joësuu, tegen de grens met Rusland.
Langzaam afzakkend door de Baltische landen, door Polen, door de oostkant van
Slowakije en van Hongarije. Een flinke ronde door Roemenië naar de kust en door
Bulgarije met een flinke ronde van kust naar kust.
Helaas is ons weekje aan de Bulgaarse Zwarte Zeekust wat
minder: het is niet meer zulk mooi weer als we de afgelopen 3,5 maand hebben
gehad. Beetje regen, veel wind, geen zon te zien. Beetje jammer.
Nog iets dat we
nooit eerder hebben meegemaakt: een vleermuis in de camper. We stonden aan de
kust, maar in een soort open bos (om de harde wind wat te breken). ’s Avonds
horen we de hele tijd een soort onregelmatig getik tegen het dak en tegen de
zijkanten, alsof er constant takjes tegen de camper waaien. Door het raam naar
buiten kijkend zien we eigenlijk niets. Ik doe een raam open steek m’n hoofd
door het raam naar buiten en schijn met een zaklantaarn: we zitten middenin een
wolk van grijze vleermuizen. Gauw dicht gedaan en de ramen alleen nog maar op
de kierstand gezet voor de nacht.
De volgende dag is
de wind gaan liggen en we verplaatsen de camper ca. 50 km noordelijker en staan
aan het strand. We zitten ’s avonds binnen met de buitendeur open met het
vliegengordijn ervoor; piept er opeens een vleermuis langs het vliegengordijn en
fladdert door de camper. Nee hè, wat moet je daar nou weer mee? We duiken
allebei een paar keer als het beestje, waarschijnlijk ook in paniek in een
verlichte kleine ruimte, recht op ons af komt. Wat te doen? Een doek erover
gooien lukt natuurlijk niet omdat hij nooit op een vlak oppervlak zit. We zijn
er een tijdje mee bezig. Het beestje raakt wellicht ook wat uitgeput en we
kunnen hem met een doek van het plafond plukken en naar buiten gooien. Dat is
dan wel weer makkelijk, dat je gewoon bij het plafond kan. Is thuis toch
lastiger.
Maar goed, morgen gaan we langs de Turkse grens naar de Middellandse Zeekust Griekenland in, het laatste stukje van onze route langs de EU-oostgrens. Het weer is nu wel behoorlijk opgeknapt, maar voor de komende dagen is er storm en regen voorspeld, voor de hele regio, ook Griekenland. We zien wel.
 |
| Troyanklooster |
 |
| Koprivshtitsa |
 |
| Prachtige iconostase van het kerkje in Koprivshtitsa |
 |
| Alexander Nevski kathedraal in Sofia |
 |
| Lastig weggetje... |
 |
| Lift naar 7-meren wandeling bij Rila |
 |
| Rilaklooster |
